ออแพร์ของเรา

ออแพร์ของคัลเจอรัล แคร์ ออแพร์เดินทางจาก 20 ประเทศทั่วโลกมาอาศัยอยู่กับโฮสท์แฟมิลี่ตามรัฐต่างๆ ทั่วทุกมุมในอเมริกา   ออแพร์ทุกคนต่างเริ่มต้นการผจญภัยของตัวเองเพราะอยากพัฒนาภาษาอังกฤษ อยากโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นและเรียนรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมอเมริกันโดยการอาศัยอยู่กับโฮสท์แฟมิลี่

ประสบการณ์ของออแพร์แต่ละคนแตกต่างกัน โครงการออแพร์ไม่เพียงแต่จะเปลี่ยนชีวิตของคุณเท่านั้น แต่มันยังทำให้ชีวิตของคุณดีขึ้นด้วย ลองดูด้วยตัวคุณเองและลองทำความรู้จักกับออแพร์เหล่านี้ที่จะบอกเล่าว่าพวกเขามีประสบการณ์ดีๆ อะไรบ้างขณะเข้าร่วมโครงการ

เรื่องราวของออแพร์

Porrapat

สวัสดีค่ะ ชื่อปอจ้า เป็นออแพร์ของคัลเจอรัลแคร์ ตอนนี้อยู่ที่แมรี่แลนด์ได้ 2 เดือนแล้วค่ะ ชีวิตการเป็นออแพร์ก็ง่ายๆ เหมือนหลายๆ คนค่ะ ก็เริ่มจากปออยากมาอเมริกามากเลยค่ะ ลองหาข้อมูลดูหลายๆ อย่าง จนสุดท้ายมาเจอโครงการออแพร์ค่ะ! พอลองอ่านรายละเอียดก็แบบ มันใช่เลย! เราเป็นคนรักเด็กอยู่แล้ว ขอบอกเพื่อนๆ ที่อยากมาออแพร์นะคะ สำคัญมากประสบการณ์จริง กับความรักเด็ก เพราะอยู่ที่นี่ต้องใช้ความเข้าใจกับเด็กที่เราเลี้ยงค่ะ เข้าใจว่าเด็กก็คืออาจจะดื้อ ซน แต่นั่นก็เพราะเค้าเป็นเด็กค่ะ มาแรกๆ บางคนอาจจะโดนเด็กต่อต้าน แต่ให้อดทนเข้า ไว้ ใจเย็นนะคะ เข้าเรื่องค่ะ พอมาเจอโครงการนี้ก็เซิดหาข้อมูลของหลายๆ บริษัท แล้วก็ลองโทรไปหา เช็ค Feedback เช็คจนมั่นใจว่าบริษัทไหนดีที่สุด จนมาเจอคัลเจอรัลแคร์ค่ะ ที่เลือกคัลเจอรัลแคร์เพราะว่า ที่นี่เป็นบริษัทเดียวที่มีสำนักงานของตนเอง โดยไม่ผ่านเอเจนซี่ แล้วก็ยังเปิดมานานกว่า 20 ปีด้วยค่ะ ไม่รอช้ารีบไปสมัครก่อนเลย แล้วก็ประทับใจพี่ๆ คัลเจอรัล แคร์ด้วยค่ะ พี่ๆ ใส่ใจ ดูแลดีมากๆ น่ารักมากๆ ค่ะ พอสมัครวัดระดับภาษาเสร็จก็ถึงเวลาเก็บชั่วโมงค่ะ ก็เซิดข้อมูลในอินเตอร์เน็ตอีกเหมือนกันจนไปเจอ Nursery แถวสุทธิสารค่ะ ตอนแรกก็ว่าจะไปเก็บสัก 400 ชั่วโมง 2 เดือนก็น่าจะครบแล้ว เอ๊ะ! อยู่ไป อยู่มานี่มันเดือนที่ 9 แล้วนิ! อยู่จนพี่เจ้าของจ้างปอเป็นผู้ช่วยครูมีเงินเดือนเลยค่ะ ด้วยความที่ปอติดเด็กๆ ด้วย ไม่เจอก็คิดถึงอะ อิอิ แต่หลังจากเก็บชั่วโมงได้ 400 ปอก็ยื่นก่อนเลยค่ะ เพื่อขอออนไลน์ พี่ๆ คัลเจอรัลบอกว่าเอาชั่วโมงที่เก็บเพิ่มไปแอดเพิ่มได้ไม่มีปัญหาจ้า พอตรวจเอกสารเสร็จก็ เย้!! ได้ออนไลน์แล้ว ตื่นเต้นจังเลย พอออนไลน์ผ่านไปแค่ 2 อาทิตย์ ก็มีบ้านแรกมาวิวเลยค่ะแต่ก็ไม่ได้ตกลงแมชกัน คือนี่ยังไม่ใช่เนื้อคู่เรา อิอิ ต่อจากนั้นก็มีโฮสเข้ามาดูโปรไฟล์ปอเรื่อยๆ เลยค่ะ ขอบอกว่าคัลเจอรัลแคร์โฮสเยอะมากๆ เพราะกว่าปอจะแมชมีมาวิวปอประมาณ 16 บ้านได้ มาเจอบ้านที่ 2 ���ยู่มิชิแกน เข้ามาดูโปรไฟล์เราแล้วไม่ได้ติดต่อมาก็ไม่ท้อค่ะจนหลุดไป ทีนี้พอมาบ้านต่อมา มาวิวถือโปรไฟล์ปอไว้นานแต่ก็ไม่ติดต่อมาจนหลุดไปอีก ยังไม่ท้อค่ะแต่ละบ้านถือโปรไฟล์ปอไว้นานมาก ฮาๆ พอไม่กี่วันต่อมาบ้านที่ 2 ที่บอกว่าหลุดไปเข้ามาวิวปออีกครั้ง ที่นี่ได้คุยกันค่ะสไกป์คุย เห็นลูกเค้าครั้งแรกก็แบบน่ารักมาก หลงรักเลย ตกลงแมชกันค่ะ แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น มีอยู่วันนึงเค้าเค้าส่งเมลล์มาบอกปอว่าเค้ารอปอไม่ได้เพราะใช้เวลาขอวีซ่านานเกินไป จิตตกมากค่ะ แต่ก็ได้พี่ๆ คัลเจอรัลแคร์คอยให้กำลังใจ และพยายามช่วยปอทุกๆ ทาง ส่งอินบล็อคไปวันเสาร์ อาทิตย์ ยังมาตอบปอเลย ในที่สุดปอก็ได้แมชต์กับโฮสแฟมิลี่ที่แมรี่แลนด์ค่ะ ลูก 2 คน เป็นเอเชียทั้งบ้านด้วย ทั้งหมดใช้เวลาออนไลน์ประมาณ 5 เดือนค่ะก็ได้แมช ตอนแรกก็กังวลเรื่องสำเนียงภาษาของโฮสเหมือนกันว่าจะฟังยากรึเปล่า แต่โฮสทั้ง 2 คนอยู่ที่นี้ตั้งแต่เด็กค่ะ ลองคุยกันแล้วสำเนียงฟังไม่ยากอย่างที่คิด แถมทั้ง 2 คนเคยมาใช้ชีวิตที่ฮ่องกงกับไต้หวันอยู่พักนึง คิดว่าเค้าน่าจะเข้าใจเรามากๆ แล้วด้วยความเป็นเอเชียน่าจะใจดีด้วย อิอิ ก็เลยตกลงปลงใจค่ะ มาอยู่ที่นี่กับบ้านโฮส โฮสดีกับปอมากๆ  เวลาไปไหน หรือเราดูไม่สบายใจก็จะถามตลอด คำถามที่ได้ยินประจำ คุณมีความสุขไหม ขาดเหลืออะไรรึเปล่า บอกฉันนะ เรื่องเรียนหรือกำหนดออแพร์มิตติ้งโฮสรู้ก่อนปออีก เวลาโฮสจะไปเที่ยวไหน ก็จะถามปอตลอดว่าวันนี้ไปไหนรึเปล่า ไปกับฉันไหม ส่วนเด็กๆ ก็น่ารักมากๆ ค่ะ มาแรกๆ อาจจะเห็นปอเป็นคนแปลกหน้า แต่พอสักพักก็ติดกันแจเลย หน้าที่หลักๆ ของปอที่ทำในแต่ละวันก็คือสอนน้องคนโตเกี่ยวกับสิ่งที่ต้องเตรียมตัวก่อนเข้าโรงเรียนค่ะ เพราะน้องอยู่บ้านไม่ได้ไป Day Care แล้วก็ดูน้องคนเล็กพาไปนอน ป้อนนม ป้อนข้าว เตรียมข้ าวให้ทั้ง 2 คนค่ะ ง่ายมากๆ น้องเลี้ยงง่ายค่ะ คนเล็กให้นอนก็นอน น่ารักมาก ให้กินก็กินเก่ง อารมณ์ดีด้วย ที่ีสำคัญโฮสบ้านนี้ชอบทำกับข้าวกินกันเอง อร่อยมากจ้า เป็นบ้านที่ทำกับข้าวอร่อยจริงๆ อิอิ ส่วนเพื่อนๆ ของปอในระแวกบ้านมีแต่เพื่อนๆ ชาวต่างชาติที่เป็นออแพร์ด้วยกันค่ะ แต่ละคนก็น่ารักมากๆ รู็จักกันก็ที่ Aupair Traning school ของคัลเจอรัลแคร์  ถือว่าปอโชคดีมากๆ ที่โฮสเห็นว่าปอเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวเค้าเหมือนกัน แอบปลื้มมากๆ อิอิ คุยกันทุกๆ วันหลังดินเนอร์ ที่สำคัญของความเป็นออแพร์คือต้องมีความอดทนค่ะ เปิดใจให้กว้าง ปรับตัว อย่าท้อ หลายคนท้อจนต้องรีแมชกลับบ้าน ทั้งที่พยายามมานาน อยู่ที่ไหนก็ต้องใช้ความอดทนค่ะ ด้วยวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน บางทีไม่เข้าใจก็ถามไปเลยค่ะ เรื่องไหนที่พอจะช่วยเหลือเกื้อกูลกันได้ ถ้ามันไม่หนักมากปอก็พร้อมจะช่วย ตอนนี้มีความสุขมากๆ ค่ะ มีเพื่อน มีครอบครัวที่ดี เด็กๆ น่ารัก พอวันหยุดก็เต็มที่ไปเลย กิน ชอปปิ้ง ออกกำลังกาย แฮปปี้มากๆ ค่ะ ไปดีซีทุกอาทิตย์ เวอร์จิเนียทุกสัปดห์ เพราะอยู่ใกล้มาก ขอบคุณค่ะพี่ๆ คัลเจอรัลแคร์ ที่มอบโอกาสดีๆ แบบนี้ให้ปอ ประสบการณ์ที่อเมริกาครั้งนี้เป็นที่สุดของปอแล้ว ขอบคุณนะคะ

Suntarin Saka

บุ๋มสนใจโครงการออแพร์เพราะอยากเก่งภาษาอังกฤษค่ะ ตอนที่เพิ่งจะรู้จักโครงการนี้ก็อายุ 25 ปี 7 เดือนแล้วค่ะ พอดีมีรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยเพิ่งจบโครงการแนะนำเอเจนซี่นี้มาค่ะว่า Cultural Care Au Pair ที่อเมริกาเป็นเอเจนซี่ที่ใหญ่และดูแลดีเป็นระบบค่ะก็เลยลองเข้าไปสัมมนาและสัมภาษณ์กับคุณแพทริเซียก่อนค่ะ เป็นออแพร์รุ่นบุกเบิกเลยก็ว่าได้ จากนั้นก็สมัครและออนไลน์  ลุ้นมากว่าจะได้แมทช์เร็วไหม แต่โชคดีมากที่มีโฮสเข้ามาคุยเยอะเหมือนกัน จากนั้น 2 อาทิตย์ก็แมทช์คะ ตื่นเต้นมากคะ อาทิตย์แรกที่มาอบรมที่นิวยอร์ก ของ Cultural Care Au Pair จะมีโรงเรียนของออแพร์โดยเฉพาะค่ะ ชื่อ St. John University และตอนเข้าอบรมเจอเพื่อนออแพร์ทั่วโลกเลยคะ ก็สนุกดีมีเพื่อนใหม่ และต้องเข้าไปแบ่งการอบรมตามรัฐที่ต้องไปอยู่ อาจารย์และเพื่อนๆ จะจำชื่อบุ๋มได้ค่ะ เพราะเราใช้ชื่อ Boom สั้นๆ ง่ายๆ และเค้ามี Project ให้ทำของเล่นให้น้องค่ะ บุ๋มทำเป็นกระดาษพับหกชิ้นต่อกันเป็นกล่อง ซึ่งเพื่อนๆออแพร์ก็สนใจ อาจารย์หยิบผลงานเราไปหน้าชั้น แล้วบอกว่า นี่เป็น Origami มีต้นกำเนิดจากเอเชีย เพื่อนคนไหนสนใจว่าทำยังไง ถามบุ๋มได้ แล้วมีเพื่อนจาก เวเนซุเอล่ากับเยอรมันมาให้ช่วยสอนพับก็สนุกดีคะ  โฮสต์เห็นเราเป็นเหมือนครอบครัวเค้านะ อันนี้บุ๋มคาดหวังมาก อย่างสองอาทิตย์ก่อนไปสกีกันคะ สนุกมาก เวลาจะไปไหนโฮสต์ก็จะชวนตลอด อย่างเวลาไม่สบายเค้าก็จะช่วยซื้อยามาให้ค่ะ และเหมือนตลอดเวลาที่เราดูแลน้อง โฮสต์ก็จะช่วยเราดูแลน้องด้วยค่ะ มีอะไรก็จะพูดคุยกันคะ เรื่องเหงา เศร้า ทุกข์ หรือ สุข ก็แบ่งปันคะ  คนอเมริกันใจดีค่ะ เวลาเจอกัน เดินสวนกันเค้าจะทักทายตลอดเลยค่ะ ตอนแรกเลยที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองเค้าเห็นเรามาจากประเทศไทย เค้าบอกว่า ฉันชอบประเทศไทย สวยดี เค้าชอบดูหนังเรื่ององค์บาก ชอบจา พนม ก็ปลื้มนะคะที่เค้าชอบประเทศเรา ล่าสุด ขับรถไปบ้านเพื่อนคิดว่าเป็นหลังนี้แต่ไม่ใช่ เป็นหลังถัดไปอีกสี่หลัง พอดีล้อมันติดหิมะ เจ้าของบ้านออกมาดูและช่วยเคลื่อนร ถให้ ในระหว่างนั้นโทรศัพท์บุ๋มตกหล่นไปในหิมะ เจ้าของบ้านก็ช่วยหา จนเจอ และบอกทางไปบ้านเพื่อนอย่างละเอียดเลยค่ะ และเวลาไปซื้อของ คนอเมริกันก็จะพยายามเข้าใจสำเนียงเราค่ะ แรกๆอายสำเนียงตัวเองคะ แต่ตอนนี้ไม่ค่ะ กล้าที่จะพูดมากขึ้นค่ะ  บุ๋มชอบไปเที่ยวค่ะ ที่นี่มีหลายที่มากเลยที่น่าท่องเที่ยว บุ๋มไป Philadelphia, Washington D.C. และ Niagara Falls มาค่ะ ชอบมากเลยค่ะ Philadelphia, Washington D.C เป็นเมืองที่สวย สงบ และน่าอยู่มาก ได้ไปชมทำเนียบขาว และพิพิธภัณฑ์เยอะมากคะ ส่วน Niagara Falls ถือว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ต้องมาชมให้ได้เลยนะคะ ก็สวยเหมือนในรูปภาพเลยค่ะ  การเป็นออแพร์สำหรับบุ๋ม ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยค่ะ สิ่งหนึ่งที่สำคัญมาก คือ ความอดทนค่ะ อยากจะบอกว่าไม่มีบ้านไหนเพอร์เฟคคะ เพราะเราก็ไม่ใช่คนที่เพอร์เฟค ทุกคนมีจุดเด่นจุดด้อยของตัวเองทั้งนั้นค่ะ ขอให้เราเลือกบ้านที่เข้ากับเราได้และชอบสิ่งที่เราเป็นจะดีที่สุด พอมาอยู่ที่นี่เราจะต้องแก้ไขปัญหาเอง ตัดสินใจเอง มันทำให้เราเข้มแข็งและเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นค่ะ ค้นหาเป้าหมายของคุณ และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุดค่ะ

Benchamas Waikham

เหตุผลที่เลือกที่จะมาเป็นออแพร์ที่อเมริกาเพราะอยากจะหาประสบการณ์ใหม่ๆ และพัฒนาภาษาอังกฤษให้ดีขึ้น ออแพร์เป็นโปรแกรมที่คิดว่าเราสามารถไปด้วยตัวเองได้ไม่มีค่าใช้จ่ายมากมายจนเกินไป ได้อยู่กับครอบครัวอเมริกันน่าจะดีกับการพัฒนาภาษา  ก่อนที่จะเลือกไปกลับ Cultural Care Au Pair ต้องบอกก่อนว่าเบญรู้จักโครงการนี้มาจากเพื่อนตอนที่ยังเรียนปีสุดท้าย เลยหาข้อมูลจากเว็ปไซต์ของธัญญ่า อ่านทุกอย่างในนั้น และเริ่มสมัครกับเอเจนซี่แห่งหนึ่งสอบวัดภาษาอังกฤษและดำเนินการทำเอกสารจากการไปฝึกเก็บชั่วโมงเลี้ยงเด็กจนเรียบร้อย แต่ช่วงนั้นเรียนปีสุดท้ายเรียนหนักเลยทำเอกสารช้า และจากที่เสียเงินค่าสมัครไปทางเอเจนก็ไม่เคยโทรหาถามความคืบหน้า เลยตัดสินไม่ทำต่อแล้วผ่านมาปีกว่ามุ่งหน้าหาโฮสต์เองได้โฮสต์ที่เดนมาร์ก แต่วีซ่าโดนปฎิเสธเพราะภาษาไม่ดีและเรียนสูงไปเสียใจมาก เเต่ไม่เลิกล้มความตั้งใจ กลับมาเปิดเว็ปธัญญ่าอีกครั้งเพื่ออ่านข่าวคราว เห็นประกาศว่าคัลเจอรัลแคร์พึ่งกลับมาเปิดใหม่โดยไม่ใช้เอเจน แรงใจฮึดอีกรอบ สมัครผ่านเว็ปไปวันเดียวเสียงหวานๆๆ ก็โทรมาทักทายฮ่าๆๆ พี่แจนนั่นเอง ติดต่อเรื่องสมัคร อบรม สัมภาษณ์ รู้สึกดีหลังจากสมัคร พี่เค้าดูแลดีโทรหาแทบทุกวัน ช่วยทุกอย่าง ปรึกษากันทุกเรื่อง ใช้เวลาทำเอกสารประมาณสองอาทิตย์และออนไลน์ภายในหนึ่งวัน วันที่สองก็มีโฮสต์มาวิว เช้าวันที่สามก็โทรมาแต่เป็นออแพร์ของโฮสต์ที่เป็นคนไทย ใช้เวลาคุยและถามสองวันจนได้ทุกข้อสงสัยครบรู้ว่าเร็วไปแต่ในเมื่อเราถามสิ่งที่ต้องการครบและบอกทุกเรื่องที่เราทำได้และไม่ได้เค้าและเราก็ได้ตกลงแมชท์ อาทิตย์ที่มาถึงที่นี่ก็ได้เข้าเทรนและอบรมที่นิวยอร์คก่อนบินมาบ้านโฮสที่รัฐอิลลินอยร์ เบญบินมาคนเดียวเหงามาก ภาษาก็ไม่ดีเท่าเพื่อนจากชาติอื่นแต่เพื่อนก็พยายามเข้ามาพูดมาทักทาย วันแรกที่ไปถึงบ้านโฮสต์เด็กๆ ตื่นเต้นแย่งกันพูดพาชมรอบบ้าน รู้สึกดีขึ้นกับความเหงา คิดถึงบ้าน  ครอบครัวโฮสต์เป็นอเมริกันแท้ทั้งคู่ เด็กๆ สี่คนต้องดูแล โฮสต์แดดกับโฮสมัมดีมากดูแลเราเหมือนลูกและโฮสต์มัมก็เป็น LCC ด้วยเลยเข้าใจปัญหาของออแพร์ ปรึกษาได้ทุกเรื่อง แม้จะต้องดูแลเด็กถึงสี่คน ที่อาจจะหนักบ้าง ดื้อบ้างตามวัยของเด็ก แต่อยู่ได้แบบไม่อึดอัดใจเพราะรู้ว่าความหมายของออแพร์คือเรา และไม่ลืมความตั้งใจว่ามาอเมริกาเผื่ออะไร การทำหน้าที่ออแพร์แต่ละวัน ก็จะเตรียมเด็กๆ ไปโรงเรียน หากิจกรรมทำกันทุกวัน เด็กคนไหนดื้อมากก็ทามร์เอาท์บ้างและสอนว่าอะไรผิดอะไรถูกบ้าง การอยู่เลี้ยงเด็กอเมริกันค่อนข้างแตกต่างกับเด็กไทยมาก เค้าเป็นตัวของตัวเองสูง ต้องใช้เหตุผลเป็นหลัก ระงับอารมณ์ให้ได้ อยากให้ทุกคนเข้าใจความหมายคำว่า ออแพร์จริงๆ แล้วคืออะไร จะได้ไม่มีปัญหาเมื่อต้องมาใช้ชีวิตร่วมกับอีกครอบครัวที่แตกต่างทั้งภาษาและวัฒนธรรม แน่นอนว่าคงไม่สบายเหมือนอยู่ที่บ้านของเราเอง ขอให้ทุกคนโชคดีค่ะ

ลงทะเบียนเบื้องต้น ตารางสัมมนา